MITCHELL, JONI - HEJIRA (SILVER VINYL)

Opis

Istnieją albumy, które tworzą niepowtarzalne uczucie. „Hejira” Joni Mitchell (1976) jest jednym z nielicznych dzieł sztuki w muzyce pop, albumów, na których wszystko pasuje - od tekstów po oprawę graficzną. Prawdopodobnie najbardziej melancholijny album Mitchell, jego dziewięć raczej oszczędnie zaaranżowanych, niezwykle introwertycznych piosenek odzwierciedla dokładnie nastrój, który sugeruje okładka z przodu: niekończąca się przestrzeń samotnej autostrady, zimowy chłód pokrytego śniegiem pola. Nazwany na cześć historycznej ucieczki proroka Mahometa z Mekki do Medyny w 622 r. n.e., symbolizuje odosobnienie, wewnętrzną refleksję i poszukiwanie sensu.

Jest to rodzaj muzycznego filmu drogi, stworzonego podczas długiej podróży przez Stany Zjednoczone, z Maine na wschodnim wybrzeżu z powrotem do Kalifornii. Joni Mitchell opowiada o noclegach w motelach i przelotnych znajomościach („Coyote”, „Blue Motel Room”, „Furry Sings The Blues”, „A Strange Boy”), snuje rozważania o bratnich duszach, jak tragicznie ranna pilotka Amelia Earhart („Amelia”), filozofuje o wewnętrznym konflikcie między pragnieniem wolności i zakorzenienia („Song For Sharon”, „Refuge Of The Roads”) a niemal narcystycznym poszukiwaniem siebie („Hejira”). W jakiś sposób album oddaje również ducha zanikającej ery flower power, gdy rozczarowanie wkraczało do muzyki pop wraz z punkiem.

Oprócz charakterystycznej gry Mitchell na gitarze, legendarny basista fusion Jaco Pastorius jest muzycznie urzekający. Dzięki swojemu niepowtarzalnemu stylowi gry na bezprogowym basie, zapewnia melodyjny fundament w utworach „Coyote”, „Hejira”, „Black Crow” i „Refuge Of The Roads”. Jedenastu muzyków sesyjnych obejmowało gitarzystę Larry'ego Carltona i Neila Younga, który rozpakował swoją harmonijkę do „Furry Sings The Blues”.

Uderzająca jest niezwykła długość większości utworów Joni Mitchell, które - jak w przypadku „Song For Sharon” - czasami osiągają osiem i pół minuty.„The Asylum Years” (1976-1980) dotyczy inspirowanego jazzem brzmienia Joni Mitchell na albumach studyjnych z końca lat siedemdziesiątych - »Hejira« (1976), »Don Juan's Reckless Daughter« (1977) i »Mingus« (1979) - oraz albumie koncertowym »Shadows and Light« (1980). Słynny basista i kompozytor - i wieloletni współpracownik Mitchella - Jaco Pastorius można usłyszeć na każdym z czterech albumów w tym zestawie, wraz z innymi znanymi wielkimi jazzu, takimi jak Charles Mingus i Herbie Hancock. Albumy zostały zremasterowane. Spis utworów: 1. Coyote (2024 Remaster)2. Amelia (2024 Remaster)3. Furry Sings the Blues (2024 Remaster)4. A Strange Boy (2024 Remaster)5. Hejira (2024 Remaster)6. Song for Sharon (2024 Remaster)7. Black Crow (2024 Remaster)8. Blue Motel Room (2024 Remaster)9. Refuge of the Roads (2024 Remaster)